پس از آنكه چند نفر از كفار حاضر را بسوزانيد ، از انظار ناپديد شد . پثيونرا در حالى كه مانند سگى بسته بودند ؛ بمحبس باز آوردند و امر دادند ، كه به او آب و نان ندهند و پس از دو ماه او را زنده و با طراوت ديدند ، كه در زيبايى شبيه خداوند ترسائى « 1 » شده بود « 2 » . عاقبت او بمجازات « نه مرگ » محكوم كردند و اين سياست شش روز طول كشيد و در اين مدت دائما دعا مىكرد و حضار آمين ميگفتند « 3 » .

--> ( 1 ) - tarsai ( 2 ) - ر ك ص 178 كتاب حاضر . ( 3 ) - هوفمان ، ص 61 و بعد .